Keuzes die de reis vormgeven

Oriah Mountain Dreamer schreef in januari 2013 een artikel over het labyrint. Ze schrijft dat je kunt kiezen het leven te zien als doolhof of juist als labyrint en wat je dat kan brengen. Ik deel het graag met je. De Nederlandse vertaling is van mij, het originele artikel in het Engels vind je hieronder.

Keuzes die de reis vormgeven

Wat als het leven (hoewel het soms misschien wel zo voelt) geen doolhof is, geen verwarrende reis met doodlopende paden, op je schreden terugkeren en griezelige minotaurussen? Wat als het leven meer een labyrint is, een lang en slingerend pad zonder valkuilen en zonder verborgen monsters, maar een reis die bedoeld is om ons naar het centrum van het alles te brengen?

Mensen zijn zingevende wezens, en de taal van ziel is symbool. Ik weet dit, en toch ben ik elke keer weer verrast als een goedgeplaatste metafoor mijn bewustzijn aanraakt en deuren opent naar nieuwe manieren van zien.

Ik las onlangs over de metafoor van het doolhof en het labyrint in een interview met Jungiaans analist, Marion Woodman (in de lente 2009 uitgave van The Psychology of Violence). Marion gebruikte het om de innerlijke transformatie uit te leggen die kwam nadat ze de diagnose van kanker gekregen had. Zelfs na alle jaren van innerlijk werk realiseerde Marion zich dat ze haar leven had geleefd alsof het een doolhof was, het gewonde deel van haarzelf altijd alert op valkuilen en minotaurussen.

Sinds ik dat gelezen heb, speel ik met die metafoor. Ik ging opletten wanneer ik me gedroeg en dacht alsof het leven een doolhof is, als een probleem of puzzel die opgelost moet worden. Die benadering van het leven leidt tot een overmatige waakzaamheid, het continue klaarstaan voor een altijd aanwezige dreiging, en dat is eigenlijk gewoon vermoeiend. Liever denk ik aan mijn ervaring van het lopen van verschillende labyrinten.

Het eerste labyrint dat ik ooit liep was in de Grace Cathedral in San Francisco. Ik was in de stad voor de presentatie van mijn eerste boek. Die dag was ik voor zonsopkomst al wakker, een combinatie van een andere tijdzone en mijn zenuwachtigheid voor de komende activiteiten. Ik was er zeker van dat niemand naar de boekhandels zou komen, en als er al iemand zou komen, dat ze dan nog niet eens zouden weten waarom ze MIJ zouden vragen een boek te signeren, ook al had ik het geschreven.

Ik liep mezelf in de weg in mijn hotelkamer, maar toen de zon opkwam, besloot ik een wandeling te maken. Volgens het gidsje in de hotelkamer lag de kathedraal verderop in de straat. De kerk was nog niet open, maar achter een heg ontdekte ik op het terrein een buitenlabyrint. Ik had wel vaker wandelmeditaties gedaan, dus ik begon meteen mindful te lopen, met aandacht voor mijn ademhaling, spieren en botten, voor het gevoel van de aarde onder mijn voeten. Zo volgde ik het pad van het labyrint.

Wat ik me het best herinner, was toen het pad me de eerste keer dicht langs het centrum voerde. Ik had een automatische verwachting dat ik er al was. Maar natuurlijk voerde het pad me keer op keer slingerend weer naar de buitenkant. Langzaam maar zeker gaf ik het raden op wanneer ik aan het eind was, wanneer het centrum gevonden zou worden. Ik richtte me gewoon op een voor een, stap voor stap doorlopen. Toen ik dan uiteindelijk het centrum bereikte, liep en ademde ik langzaam, gekoesterd door de ochtendzon, en met een glimlach van oor tot oor. Terwijl ik in het centrum stond, luisterend naar de geluiden van de stad die aan het wakker worden was, stroomde ik tot aan de toppen van mijn vingers en tenen vol met dankbaarheid dat ik daar was.

Sindsdien heb ik vele labyrinten gelopen. Elke wandeling is anders en toch, elke keer leidt het naar het centrum, elke keer helpt het vertragen en elke keer brengt het me volledig in het moment van hier en nu. Het leven is werkelijk zoals een labyrint. Ieder van ons loopt een pad dat we niet in het geheel kunnen overzien, maar dat ons zeker naar het centrum zal leiden als we maar gewoon blijven lopen en openen. De kwaliteit van de reis is afhankelijk van het bewustzijn dat we in elke stap brengen, in elke bocht in de weg en of we wel of niet vertrouwen hebben, of we niet toch in de illusie van angst getrapt zijn waardoor we continu een lastig doolhof verwachten.

Daar ligt een keuze: zie het leven als een doolhof of een labyrint, voed angst of vertrouwen. Kiezen voor het beeld van het labyrint verdiept mijn vertrouwen in het Leven, in het ontvouwen dat ons naar het centrum van zijn brengt.

Oriah (c) 2013

/ | \

Origineel artikel:

Oriah Mountain Dreamer
23 januari 2013

Choices That Shape The Journey

What if life is not (as it sometimes feels it might be) like a maze- a confusing journey of dead ends, back-tracking and frightening minotaurs? What if it’s more like a labyrinth- a long and meandering path that has no traps or no hidden monsters, a journey that is destined to take us to the centre of it all?

Human beings are meaning-making creatures, and the language of soul is symbol. I know this, and yet I am always surprised when a well-placed metaphor works on my awareness, opens doors to new ways of seeing.

The metaphor of the maze and the labyrinth is one I recently read in an interview with Jungian analyst, Marion Woodman (in Spring 2009 edition of "The Psychology of Violence" journal,) Marion used it to explain the inner transformation that occurred when she received a diagnosis of cancer. Even after years of inner work, Marion realized that she had been treating her life as though it were a maze, the wounded part of her always on the alert for traps and minotaurs.

I’ve been playing with this metaphor every since, been noticing where I am behaving and thinking as if life is a maze- a problem or a puzzle to be solved. This approach creates a hyper-vigilance, anticipates a level of on-going threat, and is generally pretty exhausting. In contrast, I think of my experience of walking different labyrinths.

The first labyrinth I ever walked was at Grace Cathedral in San Francisco. I was there for my first book tour and woke before dawn- a result of the time change and my nervousness about upcoming events. I felt sure no one would show up at the bookstores and, if by some miracle a few folks were there, couldn’t see why they’d want ME to sign a book, even if I had written it.

I dithered for awhile in my hotel room, but as the sun came up, I decided to go for a walk. According to my hotel guidebook, the cathedral was just up the street. The church wasn't yet open, but I discovered an outdoor labyrinth tucked behind a hedge on the church grounds. I’d done walking meditations before, so started to walk mindfully watching the movement of breath and muscle and bone, the feel of the ground beneath my feet, following the labyrinth’s markings.

The thing I remember most was the automatic expectation that arose the first time the path took me close to the center of the labyrinth: I thought I was near completion. But, of course the path meandered back to the outer edge over and over, and gradually I gave up guessing when the end would come, when the centre would be found and just focused on taking one step at a time. When I did reach the centre, I was walking and breathing slowly, basking in the early morning sun, and smiling from ear to ear. As I stood in the centre, listening to the sounds of the city waking up, gratitude for being there filled me to the tips of my fingers and toes.

I’ve walked many labyrinths since that day. Each walk is different and yet, always leads to the centre, always slows me down and brings me fully into the present moment. Life is indeed like a labyrinth- each of us taking a path that cannot always be seen in its entirety but will surely take us to the centre if we simply keep walking and opening. The quality of the journey is dependent upon the awareness we bring to each step, each turn in the road and whether or not we have faith- have not fallen into the illusion of fear that continually anticipates a tricky maze.

Herein lies a choice: to see life as maze or labyrinth, to cultivate fear or faith. Choosing the image of a labyrinth deepens my faith in Life, in the unfolding that takes us to the centre of being.

Oriah (c) 2013

CW/sept2021

/ | \