Welkom bij Awen

Zielenrust

Toen mijn voormalig partner stierf, werd ik enige ouder voor onze kinderen. De eerste periode woog dat besef zwaar op mij. Mij mocht nu niks meer overkomen. Ik moest in leven blijven. Elke keer als ik de auto instapte, was ik mij er terdege van bewust dat ik weer thuis moest komen. Daardoor reed ik anders, deed ik anders. Ik had die gedachten in de gaten, gaf het ruimte. Na een tijdje begon het drukkende 'een ouder verantwoordelijkheidsgevoel' me wat te hinderen, in mijn gevoel van vrijheid en als ik eerlijk was, ook mijn levensvreugde kreeg minder glans.

Het was een van die dingen die we ons voorgenomen hadden te regelen. Vol levenskracht en andere levensvraagstukken hadden we geen dierbaren gevraagd voor onze kinderen te zorgen mochten wij komen te overlijden. We hadden het er bij tijd en wijle over gehad, wie geschikt zou zijn, bij wie onze kinderen zich thuis zouden voelen. Uiteindelijk hadden we het telkens weer laten rusten. "We denken er nog even verder over na." Maar nu was het moment daar om een beslissing te nemen en de vraag te stellen. Dit moest geregeld worden, niet alleen voor mijn kinderen, ook voor mijzelf.

Ik vroeg hen of ik langs mocht komen om een belangrijke vraag te stellen. Dat mocht. Die avond vroeg ik hen of ze erover na wilden denken of zij voor 'mijn' kinderen wilden zorgen mocht het nodig blijken te zijn. Hun antwoord staat op mijn netvlies en draag ik in mijn hart. Zij zeiden: "Daar hoeven we niet over na te denken. Het antwoord is ja." Ze hadden het er samen al over gehad, welke vraag ik hen persoonlijk zou willen stellen en wat hun antwoord zou zijn. De tranen van dankbaarheid voor de onvoorwaardelijke liefde die ze mij en ons toonden, zijn mij nog steeds dierbaar.

Op weg naar huis zat ik vol met tranen, liefde en dankbaarheid. Een beetje dramatisch dacht ik: "Nu kan ik met een gerust hart sterven." Maar meteen daarachteraan riep ik dat een halt toe. Dat is de verkeerde kant op dankbaar zijn. Het is: "Nu kan ik met een gerust hart léven!" Een diepe rust kwam over mij heen. Het voelde alsof alles weer klopte. Zielenrust, noemt een vriendin dat. Ja. Zielenrust. En met een gerust hart leven.

 

CW/sept22


/ | \

spinsels

Circulair delen

In het boek met de prachtige titel 'Midwifing death' (het vroedvrouwen van sterven) spreekt schrijfster Leslene della-Madre o.a. over delen. Geven van cadeaus,…

Snoei-advies

In een van de facebook groepen waar wijsheid over bomen gedeeld wordt, werd een mooie vraag gesteld. Deze persoon is heel attent voor…

Sheela-na-gig, symbool van soevereiniteit

Ik weet niet meer wanneer ik deze intrigerende dames voor het eerst tegenkwam. Fijn om te zien dat ze steeds vaker onderwerp zijn…

Kijken naar de bomen op je pad

Dit artikel over het verbreden van je blik op bomen schreef ik voor De natuur uw arts, het (online) tijdschrift van Stichting Natuurlijk…

Dode tak wijst de weg

Op een stralende herfstdag lopen we door het bos. Ik vertel verhalen over herfst, over bomen. Ik wijs op een dode tak aan…

De wijsheid van mijn voeten

In module 5 voor Op stap met de bomen II staat de kastanje centraal. Ik vind het erg leuk om een nieuwe boom…

Ginkgo: veerkrachtige overlever en symbool van hoop

Uit het lood geslagen en op zoek naar een momentje om tot rust te komen, liep ik het kasteelpark in en ging in…

Ketel van de doek (12m+2m)

De laatste jaren, als de eerste herfststormen en de eerste koude nachten komen, wordt mijn aandacht getrokken door the Cailleach. Zij is de…

Ondersteboven

Bovenop de dijk, een heisessie aan het water. We geven vrijuit verlangens mee aan de wind, stoken het vuur op om grootse plannen…

Sleedoorn of kers?

Zo stonden we op het pad, zo ernaast. Wat is dat voor boom? We bespraken sleedoorn en pruim, maar vonden niet genoeg aanknopingspunten…

Dubbelstaartige meermin - foto's

Meermin ken ik wel, ik weet ook dat er ook verhalen over meermannen zijn. De dubbelstaartige meermin kwam op mijn pad door kennismaking…

De duif met het gouden stoeltje

Tussen het Thüringerwoud en het Harzgebergte leunde tegen een heuvelhelling een boederij van een godsvruchtige boer. Als het weer Kerstmis werd, sloop de…

Toe-val op de dag buiten de tijd

Elke ochtend gebruik ik een korte test (met duim en wijsvinger in een cirkel) om het spiertesten te oefenen. Ik doe dat met…

Voordat je morgen weer aan het werk gaat

De eerste maandag na de 12 heilige nachten is de dag dat veel mensen na de midwinter- en/of kerstperiode weer aan het werk…

Cadeautje: werkboek labyrint tekenen

Het labyrint altijd bij je Als je weet hoe je het labyrint kunt tekenen, heb je het altijd bij je. Makkelijk bij de…

Reisbeschermsters

Vrijdag is Freyadag is Godinnendag. Elke vrijdag een kleine ode aan een godin.In augustus 2020 schreef ik een reeksje over godinnen die beschermen…

Udense schrijft mee aan ‘Wegwijs in het labyrint’

Persbericht in het Udens Weekblad van 3 maart 2021 naar aanleiding van de publicatie van het boek 'Wegwijs in het labyrint, een reisgids…

Klavertje drie, klavertje vier

Mijn oog werd getrokken door bloeiende klaver en opeens herinnerde ik me weer dat ik dat ik dat vroeger als kind een mooi…

Kop en schotel oplossing

Mijn kinderen gaven mij een paar jaar geleden die leuke kop en schotel voor mijn verjaardag. Nu liep ik daar zojuist mee door…

Dansen om de meipaal

In oude verhalen wordt gesproken over het samenkomen van de godin van het land en de koning van de mensen. Mei Koningin, Mei…

Doolhof of Labyrint

Is een doolhof hetzelfde als een labyrint en zo nee, wat is dan het verschil? Even over taal Een doolhof en een labyrint…

Midzomer: zonnegodin Áine

Áine is een Ierse godin van zomer, rijkdom en soevereiniteit. Ze wordt verbonden met midzomer en de zon. Er zijn verschillende mythen en…

Bomen boekenlijst

/ | \ Patrice Bouchardon: Bomen en hun genezende krachtenFranse bomenman met o.a. praktische oefeningen om in het bos te doen. Fred Hageneder:…

Kissing the Cailleach (9min)

Zoals jullie wellicht nog weten, heeft de Cailleach een warm plekje in mijn hart. Anthony Murphy van Mythical Ireland vertelt over zijn heldere…

Grootse dingen beginnen altijd van binnen uit

Wat me zo raakt in het voorjaar, is het prille. Het prille groen, de prille bloempjes, de prille knoppen. De natuur wil naar…

Aanleg van het DSH labyrint

Hoe het begon Met de studiegroep op reis in Glastonbury, Engeland. Daar een labyrintworkshop doen bij Sig Lonegren. Meteen zeker weten: we maken…

Over Vrouwe Holle: symboliek van het sprookje

Op mijn speurtocht naar Vrouw Holle kwam ik ook op de website van Abe de Verteller. Hij legt de symboliek van het sprookje…

Vergeet niet dat de aarde geniet van het gevoel van je blote voeten
en dat de wind ernaar verlangt te spelen met je haar

- Khalil Gibran