Leylijnen: betekenis, herkennen, gebruik

Op social media zag ik een aankondiging van een lezing van Cois Geysen, de Vlaamse onderzoeker en auteur, in het huis van andere Vlaamse onderzoeker en schrijver Paul Liekens. Geysen zou aldaar een presentatie geven over leylijnen en krachtplaatsen in Europa. Ik vind (vond!) leylijnen een nogal ongrijpbaar iets, ik wilde Cois Geysen eens ontmoeten, en leuk om ook Paul Liekens eens de hand te schudden, dus huppekee, aanmelden! Twee uur rijden, maar gewoon aangemeld voor een boeiende lezing.

De betekenis van ley

Het Engelse woord ley betekent open of omheind veld. Het is verwant aan het Nederlandse woord loo, met van oudsher de betekenis open plek in het bos. Etymologisch niet verwant, maar lijkt er wel op, is het Vlaamse woord voor laan afgezoomd met bomen: lei. Deze lei komt van leiden in de betekenis van begeleiden, loodsen, voeren, drijven.

Naar verluidt zag Engelsman Alfred Watkins (1855-1935) tijdens een wandeling opeens een lange rij kenmerkende plekken recht achter elkaar in het landschap. Het waren plekken die je als heilig zou kunnen beschouwen: kerkjes, grafheuvels, steencirkels, et cetera. Het viel hem op dat er op die lijn veel dorpjes lagen met een naam eindigend op -ley of -leigh. Zo ontstond de naam leylijnen. Hoewel Reverend Edward Duke (1779-1852) in 1846 het fenomeen al benoemde, werden leylijnen door Watkins' onderzoek en boeken op de kaart gezet.

Breuklijnen

Zoals ik het van Cois Geysen begrijp, kan je een leylijn zien als een zichtbaar geworden breuklijn in de Aarde. Overal in de natuur vind je meer of minder natuurlijke radioactieve straling. Door een breuklijn in de bovenste lagen van de Aarde komt deze natuurlijke radioactieve straling makkelijker boven de grond. Dit is te meten met bijvoorbeeld een geigerteller.

De energie van die radioactiviteit maakt dat een lichaam makkelijk(er) het gelukshormoon serotonine aanmaakt. Na tien of twintig minuten in zo'n gebied met hogere straling voel je je kalmer en rustiger. In die staat kan je lichaam zich volop richten op heling waar dat nodig is.

Gebruik van leylijnen

Aangezien leylijnen deze goede energie bevatten, werden heiligdommen van oudsher op deze plekken gebouwd. Onze voorouders wisten dat het goede plekken zijn voor ceremonie en heling, maar dat de plekken niet geschikt zijn om permanent te bewonen. Daarom vind je niet of nauwelijks oude nederzettingen waar een heiligdom ín de nederzetting is opgenomen. Van oudsher liggen de heiligdommen buiten het dorp.

De Romeinen en ook Napoleon hadden weet van de versterkende energie boven zo'n breuklijn. Zij maakten gebruik van deze energie door de wegen voor hun troepen er bovenop aan te leggen. Zo konden de troepen mijlen verder lopen voordat ze moe werden. Sommige van deze oude routes worden vandaag de dag nog steeds gebruikt,

Leylijnen herkennen

Breuklijnen, en daarmee leylijnen, zijn goed in het landschap herkennen. Door de hogere natuurlijke radioactieve straling groeien veel gewassen minder goed of helemaal niet. Sneeuw op de breuklijn smelt sneller dan ernaast. Hoewel de troepen die over de wegen boven een breuklijn liepen minder snel moe werden, de wegen zelf vertonen na verloop van tijd vaak vele barsten en kuilen. Op en nabij de leylijnen vind je zogenaamde krachtplekken: megalieten, kapelletjes of wonderbomen, allemaal omgeven met bijzondere verhalen over genezingen of onverklaarbare fenomenen. 

Leylijnen en drakenenergie

Uit het onderzoek naar leylijnen zijn nieuwe ontdekkingen voortgekomen. Het blijkt namelijk dat een groot aantal kerken en kapellen op leylijnen aan Aartsengel Michaël gewijd is. Michaël wordt gezien als drakendoder en hij wordt vaak weergegeven met een lans in zijn hand en een draak onder zijn voeten. Het wordt wel geduid als de overwinning van het christendom (Michaël) over het heidense geloof (de draak).

In China spreekt men over Lung Mei of drakenpaden. Het zijn onzichtbare energielijnen die door het landschap stromen en voor de vruchtbaarheid van de Aarde zorgen. Gebouwen die op deze drakenpaden staan, ontvangen drakenenergie en dat wekt voorspoed en genezing op. In West-Europa kennen we dit fenomeen ook. Wij noemen het wouivre, de onzichtbare energie die door de aardlagen stroomt.

We vinden het terug in de Franse vormen guivre en vuoivre, en in de Engelse benaming wyvern. Het is een mythisch slangachtig wezen dat dat in het bos leeft. In onze contreien noemen wij dit wezen lindworm, lindwurm, of lindwyrm.

Kortom

Cois Geysen vertelde natuurlijk nog veel meer: over oude gebruiken die ook nu nog worden uitgevoerd en die de verbinding tussen mens en zijn natuurlijke omgeving laten zien, over bijzondere plekken aangevuld met fijne foto's, hij gaf boekentips en er ontstond een miniworkshop wichelroedelopen. Zeker de moeite waard om een lezing bij te wonen of zijn boeken te lezen.

Geysen vatte leylijnen samen:
"Leylijnen zijn geen vage, etherische toestanden. Het is gewoon geologie. En nu je dat weet, kun je er gebruik van maken."

CW/jul25

/ | \